W wychowaniu, podobnie jak w innych dziedzinach życia, profilaktyka jest lepsza od leczenia. Jak poradzić sobie z agresją nastolatków? A może lepiej - jak nie wywoływać w nich agresji? Obecnie popularne są formy tzw. "bezstresowego wychowania", w którym wszelkie formy kar cielesnych - łącznie z niewinnym klapsem, który czasem bywa konieczny - są niedozwolone. Takie "bezstresowe wychowanie" oznacza najczęściej puszczenie dzieci samopas przed telewizor bądź komputer, z których to źródeł czerpią one wiedzę o świecie i wzorce zachowań. Agresywne gry komputerowe w połączeniu z dzienną porcją koszmarnych kreskówek (kiedyś to były czasy, Kaczord Donald i Smerfy, a teraz w telewizji latają animowane koszmarki...) niesamowicie wpływają na psychikę dziecka, które w konsekwencji staje się rozkapryszone i ma zaburzone poczucie dobra i zła, tj. co wolno, a czego nie wolno robić. Uderzyć w klasie kolegę? Żaden problem. Nawyzywać własnego rodzica? Przecież to nic wielkiego. Ugryźć sąsiadkę? A czemu nie?
"Nowocześni" rodzice w XXI wieku dają swoim pociechom zbyt wiele swobody. Pewnie, po całym dniu w pracy nie ma się już siły na przesiadywanie z rozwydrzonym bachorem. Ale właśnie od tego, czy będziemy z nim przesiadywać zależeć będzie, jakim stanie się człowiekiem.

Sztuka powinna prowokować, zmuszać do dyskusji. Tak było w przypadku wystawy Doroty Nieznalskiej, która wywołała lawinę burzliwych dyskusji na temat granicy wolności artystycznej. Po raz kolejny zastanawiano się, co można pokazać, a czego nie. Ja zastanawiam się nad celowością pokazywania gejowskiego filmu pornograficznego w miejscu publicznym. Sztuką na pewno nazwać się tego nie da. Nie da się również powiedzieć, że ludzkie ciała pokazywane na ekranie są piękne - odarte z intymności przestają fascynować, a stają się pożywką dla naszej ciekawości. Żyjemy w wolnym świecie, w którym jest miejsce na pornografię, jednak czy aby na pewno opłaca się wprowadzać ją na salony? Nie oszukujmy się, filmy porno służą rozładowaniu napięcia seksualnego. Jeżeli ich publiczne pokazywanie ma sprowokować do kolejnej dyskusji na temat wolności wypowiedzi artystycznej, to ja nie chcę w takiej dyskusji uczestniczyć.

Samo słowo "przyjaźń" zdewaluowało się. Dzisiaj, jeśli mamy na myśli głęboką więź, trzeba już mówić o "prawdziwej" przyjaźni aby podkreślić jej wagę i autentyczność. "Przyjaciół" można mieć wielu, ale tych prawdziwych - ledwie kilku, jednego lub wcale.

A więc - prawdziwą przyjaźń buduje się na pierdołach, na codziennych rozmowach o błahostkach. Bez takiego "small talku" o przyjaźni nie może być mowy. Przyjaciele nie rozmawiają tylko o sensie życia i nie spędzają czasu jedynie na górnolotnych dyskusjach. Przyjacielowi mówi się niemal o wszystkim - o tym, że dzisiaj w pracy znowu szef się uwziął, że w domu znowu bałagan, samochód się zepsuł, a ser w lodówce właśnie złapał pleśń. Albo o pięknym motylku zauważonym na spacerze w parku czy uśmiechniętej dziewczynie w kolejce do bankowej kasy. Nie trzeba o tym rozmawiać osobiście - głęboką przyjaźń można również zawrzeć w Internecie. Trzeba się tylko sporo napisać... No i oczywiście w tym pisaniu zachować szczerość. Bez szczerości nie ma przyjaźni.

Przyjaźń niesamowicie pomaga też w miłości i jest najistotniejszym fundamentem poważnego związku. Cóż w końcu bowiem może spotkać nas lepszego niż osoba będąca z nami w związku, a która jest jednocześnie naszym najlepszym przyjacielem? Tak naprawdę zresztą, to często potencjalne różnice między miłością a przyjaźnią w pewnym momencie zaczynają się zacierać. Oba uczucia to tak naprawdę dwie strony tej samej monety. Lub też - przyjaźń jest tak naprawdę rodzajem miłości.

Ale spójrzmy na to też z drugiej strony. Gdyby prezydent ogłosił żałobę w weekend zostałby i tak mocno skrytykowany - nie dość, że ogłosił kolejną żałobę narodową, to jeszcze do tego zepsuł weekend Polakom. Odwołanoby weekendowe imprezy i koncerty - wyobrażacie sobie taką sytuację? Jest to absolutnie nie do pomyślenia w kraju, w którym weekend jest rzeczą świętą (dość powiedzieć, że najważniejszym polskim świętem jest tzw. "długi weekend" majowy, który, w odpowiednich okolicznościach, może trwać cały tydzień!). Kaczyńskiemu już nie raz sygnalizowano, że zarządza żałoby zbyt często (vide zagraniczny wypadek autokaru z polskimi pielgrzymami), prawdopodobnie w celu podbicia swoich notowań u co wrażliwszych Polaków. Głosy te spowodowały, że niedługo już opinia publiczna przestanie w jakikolwiek sposób przyjmować do wiadomości ogłaszanie kolejnych żałób, na zasadzie: "Górnicy zginęli, wielkie mi co... Przełożyli mi przez to mecz!". Czy naprawdę chcemy takich postaw w narodzie? Gdyby tymczasem prezydent w ogóle nie zarządził żałoby, spadłby na niego istny grad krytyki. I tak źle, i tak niedobrze. Biedny ten nasz Leszek...